Margrieta en Arend op de Britse Eilanden

Tuinban met korstmos Onze waardering voor onze B&B daalt 's nachts sterk: leuk hoor zo'n krakend huis vol tierlantijnen, maar een beslaapbaar, ongekuild matras is daarmee toch in principe wel verenigbaar. Niet in Penkerris: hier staat de tijd stil, de klimop zal verder groeien tot het huis niet meer te onderscheiden is van een begroeid stuk steen, een ruïne waarvan toekomstige generaties zich zullen afvragen hoe het eruit zag toen het nog bewoond was. De ontbijzaal was al vol zonder mensen erin, de combinatie met ontbijters maakt de belevenis compleet. Het is niet eenvoudig de eters in te delen in de normale categorieën toeristen (jongere stellen, gezinnen, oudere echtparen, groepen wandelaars van diverse grootte). Bij het afrekenen komt een deel van de verklaring: de eigenaresse deelt me in vertrouwen mee dat ze haar familie op bezoek had. Honderd procent gelukkig kijkt ze er niet bij. The Old Vicerate De lucht is bepaald grauw en lekt een beetje als we iets ve...

Penkerris, St. Agnes: Engelse stijl B&B Zou je me vragen Groot-Brittannië en Ierland uit te tekenen, ik zou daar een potje van maken. Waar ligt I überhaupt ten opzichte van S, E of W, en hoe zien die kustlijnen er uit? Toen we deze reis aan het plannen waren, was het eerste waar we naar zochten een veerpont van Ierland naar Cornwall. Wie even op de kaart kijkt, ziet dat dat geen logische verbinding is, en de conclusie was dan ook al snel dat die niet bestaat. In plaats daarvan werd het een vliegreisje, van Dublin naar Newquay. Opnieuw: als ik had moeten raden welke richting je dan op vliegt had ik nooit het juiste antwoord gegeven - vrijwel pal naar het zuiden. Vandaag is de dag van die vlucht. Daarmee gaat altijd meer tijd heen dan je zou willen: vanaf het moment van opstaan staat alles in het teken van dat kleine eindje vliegen (334 km). Alles verloopt voorspoedig: inpakken, ontbijt, klein stukje rijden, auto inleveren, shuttlebus naar het eigenlijke vliegveld, bagage inche...

Overblijfselen van Dunamase Castle Het wordt een gemeenschappelijk ontbijt in de grote keuken, waarbij ook de andere B&B-gasten aanschuiven. Regina presideert. Ook vanochtend is ze weer vol verhalen, deels dezelfde als gisteren. Mick bevestigt alles wat hem gevraagd wordt. Het silhouet van een ruïne dat wij gisteren bij het naderen van de B&B zagen is een bonafide kasteel, de Rock of Dunamase of ook gewoon Dunamase Castle; moet een bezoekje waard zijn. Ook in de buurt is het jaarlijkse Electric Picnic-festival, waar 80000 man op afkomt, van gezinnen tot hardcore muziekfans; maar dat is pas eind augustus, we zullen het moeten missen. Zo sociaal op de vroege ochtend, met een matige nacht achter de rug; het valt niet mee. Mijn analyse: dit zijn heel eenvoudige, superkatholieke boeren die, doordat ze nu een jaar een B&B runnen en gasten van allerlei pluimage over de vloer krijgen, een raam op een wereld geopend hebben die ze eerder helemaal niet kenden. Tegelijk echt heel...

The Burren Goed dan. The Burren is een uitgestrekt, heuvelachtig kalksteengebied, waar nu heel weinig meer groeit zodat het er woest en ledig uitziet. Dat geeft het een bijzondere uitstraling; grijs is het sleutelwoord. Historisch is het interessant omdat er heel veel prehistorische grafmonumenten staan - denk hunebedden. De bekendste daarvan heet de Poulnabrone Dolmen en wordt in het Engels een portal tomb genoemd. De Nederlandse wikipedia-site van portaalgraf heeft het uitsluitend over hunebedden ("een portaalgraf is een type hunebed"), en de site voor hunebedden vermeldt weer onder andere de Pounabrone Dolmen. Wie het weet mag het zeggen. Overigens is het ene portaalgraf het andere niet: de PD is tenminste zo'n 500 jaar ouder dan het gemiddelde hunebed, en waar hunebedden alleen konden worden gebouwd omdat de laatste ijstijd zo vrienelijk was hier en daar een zwerfkei achter te laten is hier steen genoeg voor vele duizenden dolmena. Hoewel kalksteen zelf dan weer n...

Margrieta en Arend bij de Cliffs of Moher (de zonnestraal is gratis) De nacht is kort en niet erg rustig: hoewel de bar aan een smal straatje ligt, blijkt dat niet synoniem te zijn met een rustig straatje: al vrij vroeg wordt het intensief gebruikt door auto's van allerlei formaat. Na een redelijk ontbijt doen we eerst even boodschappen en trekken aldus nog enig profijt van onze aanwezigheid in een stadje: ik haal broodjes voor vandaag bij de Tesco, Margrieta vult haar garderobe aan door snel toch maar een vestje te scoren bij de Penneys om de hoek. Dat is allemaal in no time gebeurd, we rijden, volgens plan, voor tienen weer de stad uit. Veerpont Een plan was nuttig omdat we om 11:00 uur een veerpont willen halen die ons van Kerry een county noordelijker brengt, naar Clare. Dit veer steekt een diep het land insnijdende zeearm af. (Moet zoiets niet een schiermeer heten?) Zo missen we weliswaar Limerick, en daarmee de kans om in de voetsporen van Wim aan al onze bekenden...

Ross Castle Je had mij een maand geleden niet moeten vragen wat de must-sees van Ierland zijn. Misschien een teken van onvoldoende, of in ieder geval late, voorbereiding, maar in ieder geval een blijk van gebrek aan kennis over dit eiland. Dublin fair city, ja; Mountains of Mourne , ja; en iets met Troubles en Bloody Sunday. (Van die laatste blijken er drie geweest te zijn, waarbij telkens de Engelsen een aantal onschuldige burgers vroegtijdig van het leven hebben beroofd: in 1887, in 1920 en in 1972. De laatste is nu uiteraard de bekendste, onder andere door het lied van U2 , maar in het Irisches Tagebuch van Heinrich Böll, dat ik van Margrieta voor mijn verjaardag kreeg, wordt ook al gerept van een Bloody Sunday - en dat boekje stamt uit 1958.) Andermaal Ross Inmiddels ben ik iets verder en weet ik dat de Ring of Kerry op de lijst van een heleboel toeristen staat. De oplettende lezertjes weten nog wel dat Kerry de naam is van de provincie waarin we ons nu bevinden. De Ring...