Horror vacuï, Engelse stijl

Penkerris, St. Agnes: Engelse stijl B&B

Zou je me vragen Groot-Brittannië en Ierland uit te tekenen, ik zou daar een potje van maken. Waar ligt I überhaupt ten opzichte van S, E of W, en hoe zien die kustlijnen er uit? Toen we deze reis aan het plannen waren, was het eerste waar we naar zochten een veerpont van Ierland naar Cornwall. Wie even op de kaart kijkt, ziet dat dat geen logische verbinding is, en de conclusie was dan ook al snel dat die niet bestaat. In plaats daarvan werd het een vliegreisje, van Dublin naar Newquay. Opnieuw: als ik had moeten raden welke richting je dan op vliegt had ik nooit het juiste antwoord gegeven - vrijwel pal naar het zuiden.

Vandaag is de dag van die vlucht. Daarmee gaat altijd meer tijd heen dan je zou willen: vanaf het moment van opstaan staat alles in het teken van dat kleine eindje vliegen (334 km). Alles verloopt voorspoedig: inpakken, ontbijt, klein stukje rijden, auto inleveren, shuttlebus naar het eigenlijke vliegveld, bagage inchecken, zelf door de scanner, kopje koffie, wachten bij de gate (goed half uur vertraging), busje naar het vliegtuig, instappen (een betrekkelijk klein propellorvliegtuig, met instap bij wijze van uitzondering aan de achterkant zodat de door ons gekozen rij 2 onverwacht ongunstig was), de vlucht zelve (beetje bloggen), uitstappen, wachten op bagage (kwam snel), gereserveerde auto oppikken (vrijwel identiek aan de Ierse: Hertz ipv Europcar, benzine ipv diesel, Renault Clio ipv Captur), er schoon is uw kunstgebit.

Ierland zit er op, de Engelse week breekt aan! Het zal nog wel even duren voordat alle indrukken verwerkt zijn, maar het is een leuk spelletje te bedenken wat we nu het mooiste vinden van alles dat we gezien hebben. Uitslag volgt! Een ander leuk spelletje is het noteren van de verschillen en overeenkomsten, ook daarover verwacht ik nog wel iets te melden te zullen hebben.

Dit is 'm

Eén verschil wordt duidelijk zodra we de weg op rijden: het is hier een heel stuk drukker. Ik heb de Ierse wegen diverse malen geprezen om hun relatieve rust; nou, die opmerking zal ik de rest van deze vakantie waarschijnlijk niet meer plaatsen.

De eerste dag voert niet verder dan St. Agnes, waar we één nacht zullen verblijven. Dat is een ritje van nog geen drie kwartier. Als we de parkeerplaats van Penkerris opdraaien, direct aan de weg net iets voor het stadje, ziet het gebouw er mooier, in de zin van romantischer, uit dan welke B&B we tot vandaag ook maar gezien hebben: enigszins vervallen, bijna volkomen dichtgegroeid met klimop, met ervoor een grasveldje met picknicktafels. Bij binnenkomst blijft van die indruk het woord "vervallen" het meest hangen, aangevuld met een overweldigende impressie van volheid. Hier woont iemand die het niet over zijn of haar hart kan verkrijgen om iets weg te gooien, dan wel de aanblik van een A4-formaat lege plek niet kan verdragen. Horror vacuï Engelse stijl! Werkelijk alles staat vol met meubeltjes, hangt vol met schilderijtjes of ligt vol met schalen, vazen, potjes, doekjes of matjes.

Ontbijtzaal: Horror vacuï Engelse stijl

Aan het huis is al tientallen jaren weinig tot geen onderhoud meer verricht, en aan de dame die ons onze kamersleutel geeft ook niet. Ze vertelt ons meteen dat onze kamer geen plee heeft (dat lijkt me de beste vertaling van het engelse "loo") maar dat we het ermee zullen moeten doen. Nou kunnen we daar weinig tegen inbrengen, want dat hebben we ook zo geboekt. Het is ook niet de eerste keer deze vakantie. Wel hebben we voor het eerst een wastafel in onze kamer.

Trevaunance Cove

Het is nog maar halverwege de middag, de zon schijnt min of meer, St. Agnes moet een mooie kustlijn hebben: tijd om weer in onze toeristenhuid te kruipen! Hoewel je het met veel fantasie loopafstand zou kunnen noemen is dit niet het moment voor een tienkilometerwandeling, dus we stappen andermaal in onze Clio. De weg voert flink op en neer; het plaatsje zelf ziet er knus uit maar wij zoeken Trevaunance Cove, nog een mijl verderop. Daar schijnt de zon volop, er wordt druk gesurft (gesurdfed ziet er beter uit maar volgens mij schrijven de Nederlandse verbuigingsregels gesurft voor); we zien het even aan terwijl we genieten van een koffie, en reserveren meteen dezelfde locatie voor ons avondmaal.

Het Coastal Path ten westen van Trevaunance Cove

Om dat ook echt te verdienen zoeken we nu het beroemde Coastal Path op, in westelijke richting waar de kaart de restanten van een oude tinmijn belooft. Het pad voert door de bloeiende hei, de westerende zon schijnt op de ertsgekleurde kliffen: het is prachtig. Het geeft niets dat de mijn een flink eind verder is dan wij kunnen belopen vóór onze gereserveerde etenstijd, zelfs al zou Margrieta geen last hebben van een knikkende knie: dan rijden we daar na die tijd nog wel even naar toe. Voor nu is het vooral genieten van het specatulaire uitzicht, op menselijker schaal dan de Kliffen van Moher.

Vissig eten

Schooners is gespecialiseerd in vissig eten. We bestellen er een aantal kleinere gerechten, die van Margrieta vissiger dan die van mij. Die laten we ons uitstekend smaken terwijl we zien hoe er van het strand helemaal niets overblijft in het opkomende tij, en de golven uiteindelijk met flinke kracht tegen de rotsen beuken. Een aantal zwemmers en beginnende surfers laat zich hierdoor niet weerhouden en trotseert de golven, de meesten van hen in wetsuits. We hebben geen van beiden ooit een wetsuit aangehad en vragen ons af hoe dat zou zijn. Misschien wel het proberen waard, vooral omdat het weerbericht geen zonnige dagen belooft!

Bloeiende heide, schoorsteen van een tinmijn

Na het eten voeren we het plan uit om gemotoriseerd de bedoelde tinmijnrestanten op te zoeken. Ook die liggen daar zomaar schilderachtig te wezen in de laatste zonnestralen. Slechts een enkeling is op dezelfde gedachte gekomen. Helaas is die enkeling in bezit van een drone, die hinderlijke vlieggeluiden boven ons hoofd maakt. Een drone is alleen leuk als je zelf de afstandsbediening in handen hebt.

Wheal Cotes

Terug bij de B&B een tegenvaller: het matras van ons bed is nog slechter dan we bij eerste aanblik al hadden gevreesd. Het grote uitrusten dat we onszelf beloofd hadden zal nog even op zich laten wachten.