Als je alles al gezien hebt

Overblijfselen van Dunamase Castle

Het wordt een gemeenschappelijk ontbijt in de grote keuken, waarbij ook de andere B&B-gasten aanschuiven. Regina presideert. Ook vanochtend is ze weer vol verhalen, deels dezelfde als gisteren. Mick bevestigt alles wat hem gevraagd wordt. Het silhouet van een ruïne dat wij gisteren bij het naderen van de B&B zagen is een bonafide kasteel, de Rock of Dunamase of ook gewoon Dunamase Castle; moet een bezoekje waard zijn. Ook in de buurt is het jaarlijkse Electric Picnic-festival, waar 80000 man op afkomt, van gezinnen tot hardcore muziekfans; maar dat is pas eind augustus, we zullen het moeten missen.

Zo sociaal op de vroege ochtend, met een matige nacht achter de rug; het valt niet mee. Mijn analyse: dit zijn heel eenvoudige, superkatholieke boeren die, doordat ze nu een jaar een B&B runnen en gasten van allerlei pluimage over de vloer krijgen, een raam op een wereld geopend hebben die ze eerder helemaal niet kenden. Tegelijk echt heel hartelijk en gastvrij. Ook wij zien zo op onze rondreis best veel verschillende mensen. Dat is iets om in alle rust nog eens over na te denken.

Maar niet nu, want ook vandaag heeft zo zijn eigen programma. Dat trouwens net aangepast is omdat de Rots van Dunamase interessant genoeg is om in te lassen - al was het maar omdat het een kasteel is en op zichtafstand van onze B&B ligt.

Grijs en miezerig

Helaas is het weer grijs en miezerig - niet eens regenachtig, zoals gisteren, maar die toestand tussen mist en motregen in waarvan je op dat moment niet kunt zien hoe dat ooit voorbij moet gaan. Uitzicht: belabberd. Gelukkig is het er niet koud bij, eerder het tegendeel. Maar het maakt wel dat ons bezoekje aan Dunamase, dat duidelijk aan de verkeerde kant van ruïneus ligt, niet erg lang duurt. Wel weer leuk ook dit gezien te hebben: in de 9e eeur een klooster, in de 12e eeuw een kasteel waarvan de heer na een vrouwenstrooptocht die in niets onderdeed van die van Paris, behalve de aanwezigheid van een Homerus om het op schrift te stellen, de hulp van de Normandiërs inriep die toevallig toch in Engeland waren. The rest is history. Heden ten dage is het een tamelijk zielige steenhoop, zeker op een druilerige dag als deze.

En de prijs voor de grootste, droogste scone gaat naar...

Op onze rit naar het eerste wél geplande kasteel van vandaag ervaren we hoe datgene dat nooit meer voorbij leek te zullen gaan toch binnen een uur kan oplossen alsof het nooit geweest is. De zon begint te schijnen en het is ronduit warm als we in Trim aankomen. Het eerste wat we er doen is onze sconequest voortzetten; als de score bepaald zou worden door formaat zou Trim hoog op de lijst komen, maar wie smaak belangrijker vindt komt niet veel hoger dan een 6.

Trim is een Normandisch kasteel, ouder dus dan de meeste andere die we gezien hebben; niet ouder dan Dunamase maar in vergelijking daarmee wel heel wat beter bewaard gebleven (of beter gerestaureerd). Bovendien met een stadje er omheen in plaats van in the middle of nowhere - afgezien natuurlijk van de jaarlijkse electric picnic. We zijn niet de enigen die het de moeite waard vinden: Mel Gibson heeft het kasteel gebruikt als opnamelocatie voor zijn Braveheart (die zoals bekend in Schotland speelt, maar een kniesoor die daarop let), na er trouwens nog een heel stuk kasteel aan vastgeboud te hebben. Daar is men hier zichtbaar trots op: het hele bezoekerscentrum is er aan gewijd.

Trm castle

Vanwege de vriendelijke ligging, het vriendelijke weer en het feit dat we allebei best moe zijn na een week lang elke dag nieuwe indrukken opdoen, niet al te best slapen en gemiddeld tweehonderd kilometer smalle weggetjes, brengen we hier een paar uur door, maken nog een korte wandeling om het kasteel heen, en besluiten het er voor vandaag bij te laten. De geplande bezoeken aan Brú na Bóinne (een prehistorische vindplaats) en Malahide Castle (een kasteel) schieten erbij in, zonder dat we bij die gedachte veel tranen laten.

Wandelingetje om het kasteel van Trim

Dit betekent dat er nog maar één ritje op het programma staat, naar de Rose Cottage in Swords, vlakbij de luchthaven. Deze stond hoog aangeschreven bij booking, dus we hopen op wat privacy en een goed bed. Als we om iets voor 16 uur aankomen reageert er nog niemand op de bel; na even te voet de omgeving verkend te hebben (we zitten nog wel een eindje van het centrum af) en daarbij een afhaalpizzaria gevonden te hebben die ons wel aanstaat en een Spar die alleen Pools bier heeft proberen we het opnieuw en vinden nu de gastheer wel thuis - een kordate man van de blije soort, die onze indruk bevestigt als hij, na gehoord te hebben dat de Nederlanders zijn, de "male scene" in Amsterdam roemt.

De mueslisoorten netjest gesorteerd en gelabeld

De kamer is buitengewoon schoon en netjes, de lepels in de theekopjes staan dezelfde kant op. We krijgen de raad om vanavond al te tanken, en ook waar dat het beste kan en hoe we daar het beste naar toe rijden, plus een bevestiging van de kwaliteit van de door onszelf al gespotte take-away. Het idee dat we zijn koelkast gebruiken bevalt hem minder, maar hij komt onmiddellijk aanzetten met een champagnekoeler met ijs, plus handdoekje tegen het druppelen. Een heel contrast met de vorige nacht!

We volgen de raad op inzake brandstof (diesel en pizza) en komen daarna onze kamer niet meer af. De bedoeling is een lange nacht, daarin niet geholpen door buren die nooit van Ja Zuster, Nee Zuster hebben gehoord en dus niet beseffen hoe dun de muren zijn.