Weg naar Ierland

De Britse eilanden

Als ik het wel heb, is "Britse Eilanden" de kleinste geografische eenheid die zowel Ierland als Cornwall omvat. Vandaar dus de titel van deze blog. Ik heb nog getwijfeld of het niet beter "naar Britse Eilanden" in plaats van naar de Britse Eilanden zou kunnen zijn, want we doen er maar twee aan en dan zelfs maar een heel klein stukje van de tweede; stel dat we nóg een keer deze kant op zouden willen, hoe moet die blog dan heten?

Niet te lang getwijfeld: dat soort voorzorgen over consistentie en uitbreidbaarheid horen bij mijn werk, dit is vakantie, never the twain shall meet. Amen. Ahem.

De reis begint in grote hitte, die al weken aanhoudt. Dat maakt het nodig extra goed na te denken over wat er aan warm(er)e kleren mee moet: je kunt je nu even niet voorstellen dat je vrijwillig een fleece aan zou trekken. Ierland schijnt aardig te ontkomen aan de hitte- en droogtegolf, en min of meer het gebruikelijke weer te vertonen. Cornwall is dan weer wel warm, maar dat is zoals het hoort.

Een andere randvoorwaarde bij het inpakken, die ook tegen fleeces spreekt, is de bagagelimiet: die is bij twee van de drie vluchten die we maken op 15 kg gesteld. Ik dacht dat dat ruim voldoende zou zijn, maar met een koffer die vermoedelijk leeg al drie kilo is, met een paar schoenen en sandalen (de wandelschoenen gaan aan onze voeten mee), en met dus die fleece, gaat het hard. We zullen vermoedelijk de limiet moeten oprekken. Misschien wordt het tijd voor een lichtere koffer.

Rituelen

Via een NS-aanbieding heeft Margrieta 1e-klas-treintickets bemachtigd tegen een zacht prijsje, dus onze gescheiden trajecten naar Schiphol worden in enig comfort afgelegd. In mijn geval met overstap die prompt gemist wordt. De trein had op de Veluwe dan ook merkbaar gebrek aan haast. Misschien heeft het wel met de warmte te maken. Gelukkig hebben we speelruimte te over, en verlopen bovendien de rituelen op Schiphol vandaag bovengemiddeld snel. Als ook nog blijkt dat de Ryanair-staking inderdaad tot vrijdag beperkt is gebleven en onze Dublin-vlucht volgens schema vertreft, en als bovendien de laatste review ook geüploaded is, staan alle seinen op groen voor vakantie!

De poort naar Trinity College

Na een onzachte landing zet de positieve trend door: Dublin is zonnig en warm, we hoeven nauwelijks de pas in te houden bij douane en bagageband, en het gewenste exemplaar van de dubbeldeks Airport Express staat met ronkende motor voor ons gereed. In no time staan we voor Trinity College, een grote universiteitscampus hartje stad waar Margrieta voor twee nachten een kamer heeft geboekt. Het gebruikelijke Angelsaksische recept: als student heb je je boeltje te pakken als de zomervakantie aanbreekt, die kamers zijn een welkome bron van inkomsten voor de alma mater. De voorzieningen zijn op studentenhuisniveau: de kamer kaal, daar noch in de gemeenschappelijke ruimte een TV, een gedeelde badkamer/toilet met krakkemikkige uitrusting. Wel voorzien van keuken met thee en oploskoffie. Pal voor het raam een heel grote graafmachine, die ons doet vrezen voor onze ochtenrdust tot we beseffen dat het maandag Bank Holiday is.

Stijlen

We zwerven eers maar eens over het campusterrein: veel gebouwen in een mengelmoes van stijlen, van Georgiaans tot de lelijkste betonblokken. Eén daarvan is de bibliotheek die het Book of Kells herbergt dat we morgenochtend gaan bewonderen. Tussen de gebouwen grote stukken groen, waarvan de meeste betreden en bezeten worden door gewone mensen: hier niet het elitaire Oxbridge-gedoe waar alleen fellows het heilige gras aan de voeten mogen voelen. Op aanwijzing van de aardige studentassistenten die de receptie bevolkten gaan we eerst naar de campusbar, the Pavillion, die zonder enige vorm van ambiance maar wel fraai aan het grootste stuk groen gelegen een mooi eerste rustpunt vormt voor een eerste glaasje fris Iers bier.

The Pavillion

Er komt bericht binnen van Meiele, die samen met Janine stomtoevallig net een vierdaags tripje Ierland afsluit, dat haar vlucht een dag uitgesteld is. Voor haar vervelend, maar het geeft de gelegenheid elkaar toch nog even te zien; onze aankomst- en vertrektijden op Dublin Airport lagen anders net teveel uit elkaar. We spreken af later iets in de stad te drinken, wanneer zij duidelijkheid heeft over haar overnachting.

My First Guinness

Margrieta en ik zoeken en vinden een restaurant in de buurt. Voor de eerste Ierse avond wordt het Franse cuisine. Het eten is prima, maar laat zo lang op zich wachten dat de afspraak met Meiele nog bijna in de chocola loopt. Na enig ge-app en gebel vinden we elkaar alsnog en drinken een Guiness in Temple Bar, de uitgaanswijk van Dublin die direct grenst aan Trinity College. We zitten goed: bachelor parties, toeristen en locals trekken in eindeloze stoet aan onze neus voorbij terwijl we een beetje bijpraten. Daarna houdt Meiele een van de taxis aan die het gebied ook in grote dichtheid doorkruisen en lopen wij de paar honderd meter terug naar onze kamer. Het tijdverschil doet zich voelen; na snel gebruik te hebben gemaakt van de beschikbare thee en oploskoffie leggen we ons te ruste.