Naar het zuiden

Eerste halte: Powerscourt House and Gardens

Van Dublin hebben we wel genoeg gezien. Vandaag nog een beetje vroeger op om, na hetzelfde ontbijt als gisteren, tijdig bij de bus te staan die ons de stad uit moet helpen. Dat gaat allemaal op rolletjes, totdat de bus bij aankomst alleen nog maar plaats blijkt te bieden aan passagiers met handbagage: de ruimte voor koffers is helemaal volgestouwd. Daar staan we dan, er blijft niet veel anders over dan op de volgende te wachten, in totale onzekerheid of die dan niet hetzelfde euvel zal vertonen. Of we zouden een reguliere Bus 16 moeten nemen, onder verlies van ons retourticket dat alleen op de Airlink Express geldig is.

Gelukkig blijkt de volgende Airlink, 20 minuten later, ons wel te willen hebben. De beschikbare bagageruimte neemt weliswaar af tot 0 tijdens de veertig minuten naar het vliegveld, maar dat kan ons niet deren, wij behoren al tot de uitverkorenen. Op het vliegveld zelf zijn we maar kort, de car rentals blijken er een tweede busritje buiten te liggen. Fluks worden we voorzien van een auto naar wens en mag ik mijn vaardigheid in het links rijden weer eens oefenen. Prima autootje, alleen vraagt de multi-mediadisplay nogal nadrukkelijk om een pincode die we er niet bij hebben gekregen. Foutieve pogingen worden bestraft met een zich verdubbelende wachttijd: op het moment van schrijven hebben we die op 32 minuten weten te brengen. Geen idee wat er met de pincode ontsloten zou worden trouwens: waarschijnlijk een GPS die we niet nodig hebben en een radio die we niet zouden aanzetten. Maar natuurlijk is het een uitdaging die pincode alsnog te vinden!

Italiaanse terrastuin met uitzicht op Sugarloaf Mountain

Het voornaamste probleem bij het rijden blijkt 'm niet zozeer in de weghelft te zitten als wel in de positie van de bestuurder (rechts) en de versnellingspook (nog steeds in het midden). Het inschatten van de breedte van de auto en de afstand tot tegenliggers vergt wat oefening - mijn neiging is om te ver naar de kant van de weg te rijden, geen goed idee als die door een muur wordt begrensd; hetzelfde geldt voor het vinden van de juiste versnelling. Oefening genoeg gelukkig, allengs gaat het soepeler.

De Japanse tuin

Met een grote boog rijden we vanuit het noordelijk gelegen vliegveld om Dublin heen naar Powerscourt House, onze eerste halte. Een zeer royaal landhuis met nog veel royalere tuin, of eigenlijk meerdere tuinen in verschillende stijlen. National Geographic vindt dit de op twee na mooiste tuin(en) ter wereld, na Versailles en Kew Gardens. Wij vinden ze vooral bijzonder mooi en zijn blij ons niet te hoeven verdiepen in criteria voor eerste, tweede of derde plaats. Ook juist het contrast tussen de majestueuze Italiaanse terrassen met wijds uitzicht op de Sugarloaf Mountain (deel van de Wicklow Mountains die de zuidoostkust van Ierland beschermen tegen onbescheiden Welshe blikken), de verscholen Japanse tuin en de onontbeerlijke folly maken het bijzonder.

Romantisch groen

Bijzonder naar Nederlandse (hoewel misschien niet naar Ierse) maatstaven is ook de geschiedenis. De eerste bekende bezitter/bezetter was de heer Poer, een Franse naam die verengelst is tot Power; hij kreeg het in de twaalfde eeuw cadeau van de Engelse koning als dank voor zijn hulp bij het overwinnen van Ierland. Zo ging dat toen; wie er vóór die tijd woonden was dus overwonnen en had pech. (Wie dat waren vertelt het verhaal trouwens niet. Zij mochten geen naam hebben.) De Ieren hebben het vervolgens, nadat alle Engelsen aan de pest waren gestorven, weer teruggepakt; het gebied was eeuwenlang in handen van de Keltische clan O'Toole. In de zeventiende eeuw kreeg de heer Wingfield het weer cadeau van de Engelse koning, als dank voor zijn hulp bij het overwinnen van Ierland. Definitief werd dat toen hij de clanleider vermoordde: het deel van de tuin waar deze vorm van rechtspraak voltrokken werd heet nu zeer evocatief de Killing Hollow. Aan het eind van de negentiende eeuw kregen door veranderde wetgeving de boeren op landgoed het recht het land te kopen dat ze bewerkten, en kwam het gebied dus stukje en beetje weer in bezit van de Ieren. Wingfield ging vervolgens failliet, zoals alle burchtheren in de twintigste eeuw; het huis werd door brand verwoest maar aan het eind van de eeuw weer in oude (19-eeuwse) glorie hersteld. En nu is het een toeristische attractie en kunnen we ons nauwelijks voorstellen dat het ooit nog iets anders zal zijn. Wie weet?

Folly: the Pepperpot

We zigzaggen horizontaal en verticaal over het terrein, en nemen daarna voldaan op het terras van Powerscourt House de tweede scone van de dag, na eerst onze respectieve posities bepaald te hebben aangaande de uitspraak van dat woord. Die discussie blijkt in een eerbiedwaardige wereldwijde traditie te passen, dus gelijk geven we elkaar geen van beiden. Waar we het wel weer over eens zijn is dat de smaak/meelverhouding van deze scone weliswaar een beetje beter is dan bij de exemplaren die we van de Trinity-mensa hebben meegenomen en eerder vanochtend verorberd, maar nog lang niet wat het zijn moet. We besluiten ter plekke tot een Sconequest (let op de uitspraak!), parallel aan de eigenlijke vakantie. Wie heeft de lekkerste scone in heel Ierland en Cornwall? Winnen de Ieren, of de Engelsen? Het moge inmiddels duidelijk zijn dat dat een vraag van nationale eer is, en dat we zullen moeten zorgen er geen politieke kwestie van te maken en geen oude wonden open te rijten.

Vanuit Powerscourt kiezen we een weg die over de kale kam van de Wicklow Mountains zuidwaarts voert, naar het plaatsje Glendalough waar de restanten van een staaltje kerkelijke in plaats van wereldlijke macht te aanschouwen zijn. Dit is een weggetje zoals wij wensen: smal, bochtig, en met mooie uitzichten. Het betrekt voor het eerst deze vakantie een beetje en de autoruit wordt licht vochtig. Meer dan een enkele ruitenwisserstreek is niet nodig om het aan kant te krijgen.

Glendalough Monastic Ruins

Glendalough is minder bijzonder dan we hadden gehoopt. Er moet in de middeleeuwen een klooster zijn geweest, maar dat is al zo lang tot ruïne vervallen dat het grootste gedeelte tot een eeuw geleden als begraafplaats heeft gediend. Er zijn dus vooral grafstenen en Keltische kruisen te bewonderen. Het ligt er wel mooi tussen het groen, maar dat verklaart niet de hordes (zowel Ierse als buitenlandse) toeristen die deze plek hebben gevonden. Een kwestie van goede marketing! Voor vijf euro per auto levert een volgeparkeerd weiland op zo'n dag als deze een aardig zakcentje op.

B&B bij Fethard-on-Sea

De rit voert verder zuidwaarts. De uiteindelijke bestemming van de dag is de vuurtoren van Hook Head. Nog steeds proberen we de snelwegen te vermijden. Die zijn sowieso schaars. Het enige nadeel, nogal voorspelbaar, is dat de inverse van een snelweg natuurlijk een langzaamweg is. Met andere woorden, de rit is fraai maar duurt wat langer. Rond half zeven draaien we de oprit op van B&B Sanibel, gelegen bij maar niet direct in Fethard-on-Sea. Een groot huis, helemaal vrijstaand en met een practhtig uitzicht over gemaaide korenvelden naar het westen.

Hook Head Lighthouse

We worden door de dochter des huizes ontvangen en onze kamer gewezen. Zoals al vermoed is de dichtstbijzijnde uitspanning in het dorpje zelf, weer even in de auto. Daar blijkt het best druk en ingericht op veel toeristen, gezien de restaurant- en B&B-dichtheid. Gelukkig geen probleem om een tafel te vinden in Neville's, een burger respectievelijk curry gaan er goed in. Bij een supermarktje kopen we wat spulletjes voor die avond en de volgende dag; daarna nemen we nog even tijd om ondanks de oprukkende nevel naar Hook Head te rijden, de vuurtoren zelf. Uiteraard dicht nu en zeer rustig (op een rij geparkeerde campers na). De "oudste nog werkende vuurtoren ter wereld" is een weinig elegante stompe toren, versierd met brede zebrakringen. Hoewel de mist niet doorzet is het toch enigszins troosteloos; het vage idee om hier misschien morgenochtend met een wandeling te beginnen laten we varen.

Voor vandaag is het in ieder geval genoeg geweest. We rijden terug en betrekken onze rustige en royale kamer voor de welverdiende nachtrust.