Kustverdediging

Verrassing: een kerk achter onze kamer

Blij als we waren met deze oplossing voor ons kamerprobleem, ons bed is er niet beter om. Twee jaar geleden hebben we in Frankrijk een soortgelijke rondreis gedaan, zijn daar de bedden gewoon beter, zijn we in de tussentijd zoveel meereisend (lees: meer-eisend) geworden, of zijn we het gewoon vergeten?

Het ontbijt is in ieder geval andermaal prima, al zijn we er bijna te laat voor en is de toast op. Wéér rijden we noodgedwongen richting Helston, met onze ogen dicht vinden we het paadje rond de wegafzetting. Pas na een kwartier kunnen we de bekende weg en de Hagedis verlaten, en de auto richtig Falmouth keren. De hoge fractale dimensie van de Zuid-Cornshe kust speelt ons parten, hoewel Falmouth maar 12 km verwijderd is van St. Keverne zoals de Nazgûl vliegt (vrijwel recht naar het noorden), is de kortste autoroute 33 km lang, eerst westwaarts, dan noord, dan oost. Nog steeds een kippe-eindje natuurlijk.

Het zal niemand verbazen: Falmouth ligt aan de monding van de Fal. Die vertakt zich driftig, geholpen door het steen- en heuvelachtige landschap. Tientallen plaatsen voor een Spaans galjoen om zo goed als onzichtbaar voor anker te gaan. De angst hiervoor zette een van de Hendriks ertoe om twee kastelen te (laten) bouwen: één in Falmouth en één in het daar tegenover gelegen St. Mawes. Anders dan eigenlijk alle kastelen die we totnogtoe gezien hebben, hebben deze nooit gediend om in te wonen maar vanaf het begin om vijandelijke schepen vroegtijdig te ontdekken en zo mogelijk de diepte in te jagen. Dat was in de zestiende eeuw nodig, maar opnieuw in de twintigste: het kasteel in Falmouth, Pendennis, is in de daaropvolgende eeuwen omgebouwd tot fort, en later tot belangrijk verdedigingswerk tegen aanvallen uit zee in vooral de eerste maar ook de tweede wereldoorlog. St. Mawes was toen niet meer nodig en is dus in z'n 16-eeuwse vorm blijven bestaan: kanonnen waren zoveel krachtiger geworden dat je met gemak de hele Fal vanuit één punt kon bestrijken, en trouwens was het helemaal niet de bedoeling dat iemand ooit zo ver, of liever gezegd zo dichtbij, zou komen. Al met geschut uit de eerste wereldoorlog kon je 20 km schieten - verder dan je kunt kijken al het niet een bijzonder heldere dag is.

Artillerie, vroeger en nog vroeger

Pendennis oogt door deze voorgeschiedenis nu voornamelijk als een fort uit de eerste wereldoorlog, met artillerie uit die tijd, maar een paar oudere gebouwen zijn blijven staan en men heeft er ook weer wat oudere kanonnen neergezet. Dat betekent dat het zichtbare gedeelte grote stukken gazon vertoont, want in de twintigste eeuw moest je je ingraven om veilig te zijn, dikke muren deden het niet meer. Omdat het niet bijzonder druk is, maakt het geheel een kalme indruk.

Eenmaal daags wordt een van de kanonnen afgeschoten, bij wijze van demonstratie; helaas worden we verkeerd geïnformeerd en zien we alleen het staartje van de demo. Ook is er een kleine expositie over de rol van het kasteel in de eerste wereldoorlog. Mata Hari wordt er nog even genoemd, reden voor ons om nou eens precies na te lezen wat Geertruide Zelle precies heeft uitgespookt. (Zo te oordelen niet zoveel.)

Pendennis: kalme indruk

Om onszelf te belonen voor het absorberen van weer een hele dosis nieuwe informatie nemen we volgens inmiddels bijna standaard recept een scone en koffie. Ons oordeel over de sconekwaliteit stijgt naar 7+, door gewenning dan wel daadwerkelijke verbetering. We zien hoe kleine plukjes kinderen bezig gehouden worden door een dame van de English Haritage, die haar rol als kleuterjuf bekwaam invult.

Veerpont naar St. Mawes

Ook St. Mawes blijft niet onbezocht. Er gaat een veerpont naar toe, die een rit van 26 km uitspaart. De eerste zien we nog net wegvaren als we aankomen, maar gelukkig gaat hij om de dertig minuten, en zijn we inmiddels geheel onthaast zodat we heel tevreden een half uur op een bankje voor ons uit zitten staren. Gevolgd door 20 minuten uitwaaien op de boot. Aan de andere zijde moeten we een eindje lopen van kade naar kasteel, een beetje bergop weliswaar maar anders dan een kasteel dat het omringende land moet beheersen hoeft zo'n zeekasteel niet zo hoog mogelijk te liggen.

St. Mawes: fraai gelegen

Ook St. Mawes is mooi gelegen, de English Heritage heeft bekwame tuiniers in dienst. Twee roodgeklede meisjes staan weer klaar om de bezoekende jeugd te animeren; bij gebrek aan bezoekende jeugd houden ze onderling geanimeerde gesprekken. Margrieta en ik zien af van een cursus zwaardvechten.

English Heritage heeft bekwame tuiniers

Op de terugweg missen we het veer op vijf minuten in plaats van één. Een espresso gaat er goed in, en live muziek van matige kwaliteit trekt toch voldoende bezoekers naar de kade om het er levendig te maken. Bijna nemen we het verkeerde veer: er gaat er ook een naar Trelissick Garden, dat is weliswaar een heel eind richting Truro maar onze auto heeft helaas geen afstandsbediening.

Geen Spaans galjoen komt eraan voorbij

Vanuit Falmouth rijden we eerst naar onze volgende B&B, voor een kleine inspectie voordat we gaan eten. The Laurels, waar we drie nachten geboekt hebben, is er weer een volgens het Engelse boekje: heel romantisch tegen een dicht begroeide heuvel gekleefd, met een ietwat verwilderde tuin er omheen waarvoor Annie zich meteen verontschuldigt maar waarin wel een tamme pauw rondbanjert ("I had him since he was an egg", ze heeft ook twee pauwenkuikens onder een broedlamp in de keuken en klaagt dat het zo moeilijk is aan vrouwenpauwen te komen). De kamer is ruim en schoon, het aantal matjes en meubeltjes blijft binnen de perken, wel kraakt alles. De website belooft dat het enige dat we zullen horen de waterval is, dat blijkt niet helemaal accuraat want iets hogerop de heuvel sukkelt met regelmaat een trein voorbij. Een vergeeflijke omissie.

Tamme pauw

We zijn gerustgesteld en laten ons een indisch restaurant aanbevelen. We zijn al vijf dagen in Engeland en hebben nog niet Indisch gegeten! Het blijkt een goede keus, het eten is heet en lekker. Terug in The Laurels vervallen we in de nu rituele taakverdeling: ik bekommer me om de voorgaande dagen, Margrieta om de volgende. Het avontuur van gisteravond heeft een hapering in de blogfrequentie teweeg gebracht die niet meteen weer is gerepareerd, maar er wordt aan gewerkt!